Συνέντευξη στο mix grill

Συνέντευξη στον Μιχάλη Τσαντίλα

Νίκος Ζουρνής: «Κάθε ανάσα αυτής της πόλης είναι ανάσα τέχνης»

 

Ο Νίκος Ζουρνής έφτασε κιόλας στο τρίτο άλμπουμ του. Το ξεκίνημά του, με το Χιλιόμετρα(2009), και το δεύτερο βήμα με το Όλα Τα Χρώματα Του Μπλε (2012), βρίσκουν τη συνέχειά τους στο ολόφρεσκο Αρόδου, όπου ο τραγουδοποιός επιμένει στην εξελικτική του πορεία. Με αυτή την αφορμή, τον συνάντησα στο Ποδήλατο, ένα μικρό καφέ στου Ζωγράφου – το οποίο αποτελεί στέκι του, όπως μου είπε – και μιλήσαμε για πολλά και διάφορα. Διαβάστε τα όλα παρακάτω αλλά σημειώστε ότι στις 7 Μαΐου μπορείτε να τον παρακολουθήσετε ζωντανά στη μουσική σκηνή 1002 Νύχτες.
Ας ξεκινήσουμε από τον νέο δίσκο και τι αυτός περιλαμβάνει.
Περιλαμβάνει δέκα τραγούδια που έγραψα τα τελευταία δύο χρόνια. Υπάρχουν συμμετοχές στιχουργών εξαιρετικών: του Μάνου Ελευθερίου, του Θοδωρή Γκόνη, της Φωτεινής Λαμπρίδη και του Παναγιώτη Κουρκουμέλη. Τα έδωσα σε νέους ερμηνευτές, που είτε δεν έχουν βγει καθόλου στη δισκογραφία είτε έχουν μόνο μερικά τραγούδια. Κι έτσι κάλεσα την Λαμπρινή Καρακώστα, με την οποία συνεργαζόμασταν συναυλιακά για κάποια χρόνια, τον Πάνο Παπαϊωάννου, που είναι φίλος μου, και την Αντιγόνη Μπασακάρου, με την οποία παίζουμε αυτό τον καιρό μαζί. Συμμετέχει και η Νίκη Γλυκή – κάναμε μαζί support στον Σωκράτη Μάλαμα το καλοκαίρι. Με ενδιέφερε να κάνω αυτό τον δίσκο με νέο αίμα, γιατί κι εγώ νέο αίμα είμαι.
Αρόδου ο τίτλος του δίσκου. Χρειάστηκε να το ψάξω για να καταλάβω τη σημασία του…
Είναι ναυτική ορολογία και σημαίνει το πλοίο που είναι έξω από το λιμάνι και περιμένει τη σειρά του για να μπει. Είναι, δηλαδή, μια φάση μετεωρισμού, ούτε ταξιδεύει ούτε έχει δέσει στο λιμάνι. Για τους ναυτικούς αυτό είναι το χειρότερο πράγμα, όμως εγώ δεν το χρησιμοποίησα με αυτή ακριβώς την έννοια.
Θα έλεγες ότι νιώθεις έτσι, σε μια μεταβατική κατάσταση;
Ναι. Γιατί μετά τον στρατό έχασα λίγο τον μπούσουλα, το δρομολόγιό μου, και μέχρι να επανέλθω στη μουσική και να δω τι γίνεται ήταν λίγο μπερδεμένη η κατάσταση. Έτσι έγραψα το τραγούδι αυτό.
Ο συγκεκριμένος δίσκος θα έλεγες ότι έχει κάποια ενιαία θεματολογία ή είναι απλά μια συλλογή τραγουδιών;
Δεν το έχω σκεφτεί αυτό… Τα περισσότερα τραγούδια είναι γραμμένα στη Σύρο, όπου αποσύρομαι για να γράψω.
Τι σχέση έχεις με το νησί;
Είναι η καταγωγή μου κατά το 25% από εκεί, μέσω της γιαγιάς μου. Σε ό,τι αφορά τη θεματολογία, στιχουργική ενότητα δεν υπάρχει. Μουσικά, όμως, αποτελεί αυτός ο δίσκος μια προσπάθεια να πάω προς έναν βαλκανικό ήχο, να δω τι είναι για μένα τα Βαλκάνια. Τώρα το ανακαλύπτω σιγά σιγά.
Με τον Μάνο Ελευθερίου συνεργαστήκατε πρώτη φορά στον προηγούμενο δίσκο σου, το Όλα Τα Χρώματα Του Μπλε
Είναι μεγάλη μου τιμή να μου εμπιστεύεται στίχους του. Η πρώτη μας συνεργασία έγινε μέσω του Άγγελου Σφακιανάκη. Μου έστειλε ο Άγγελος στίχους του Ελευθερίου για να γράψω μουσική για τον δίσκο μιας λαϊκής τραγουδίστριας. Αυτό τελικά δεν έγινε, όμως κράτησα το κομμάτι. Στη συνέχεια τον γνώρισα από κοντά και πλέον έχουμε κάνει μαζί τρία τραγούδια. Το συγκεκριμένο, «Η Δόξα Των Ανέμων», είναι ένα πολύστροφο ποίημά του, από το οποίο εγώ διάλεξα τέσσερις στροφές. Έχει μελοποιηθεί και από άλλους, όπως ο συνθέτης Μιχάλης Τερζής.
Μεγάλη υπόθεση να συνεργάζεσαι μαζί του, έτσι;
Ναι, αυτό ήταν μεγάλο όνειρο που είχα από παιδί. Το άλλο όνειρο που είχα ήταν να γνωρίσω τον Άλκη Αλκαίο. Κι ενώ είχα τις ευκαιρίες, από συστολή και ντροπή τελικά δεν τον γνώρισα. Από ό,τι ξέρω, πέρα από σπουδαίος στιχουργός ήταν και εξαιρετικός άνθρωπος.
Για πες μου και για τη συνεργασία σου με τους υπόλοιπους στιχουργούς που συμμετέχουν στον δίσκο…
Με τον Θοδωρή Γκόνη, πάλι μέσω του Άγγελου Σφακιανάκη έγινε η γνωριμία, στον προηγούμενο δίσκο. Μου είχε δώσει τότε γύρω στα δέκα τραγούδια του, οπότε θα κάνουμε κι άλλα στη συνέχεια.
Η Φωτεινή Λαμπρίδη;
Τον στίχο της τον βρήκα στο poiein.gr, μαζί με άλλα ανέκδοτά της. Το μελοποίησα, της το έστειλα μέσω ίντερνετ και δέχτηκε.
Και ο πρωτοεμφανιζόμενος Παναγιώτης Κουρκουμέλης;
Ο Παναγιώτης είναι φίλος μου κολλητός. Ήμουν στη Σύρο και έγραφα κι εκείνος μου έστειλε στο κινητό κάποιους στίχους. Τους άλλαξα λίγο και έτσι προέκυψε το τραγούδι. Ο Παναγιώτης γράφει ποίηση κι εγώ του λέω να την εκδόσει, εκείνος όμως δεν θέλει προς το παρόν.
Μιας και λέγαμε για την Σύρο, εσύ για να γράψεις χρειάζεσαι απαραίτητα την απομόνωση;
Κοίτα, υπάρχουν και δυο-τρία τραγούδια που γράφτηκαν στην Αθήνα. Αλλά με τα τρεξίματα και τις υποχρεώσεις εδώ είναι δύσκολο. Ενώ στη Σύρο κλείνω τα τηλέφωνα, είμαι μόνος μου, δεν βγαίνω καν από το σπίτι παρά μόνο για να πάρω κάτι να φάω. Και κάνω αυτή τη δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ, για δυο-τρεις εβδομάδες.
Στον στρατό δεν έγραψες τίποτα;
Όχι. Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα γιατί μου έλεγαν οι φαντάροι «γράψε τίποτα και για μας». Όμως δεν είχα όρεξη ούτε την κιθάρα να πιάσω. Σημείωνα μόνο κάτι στιχάκια αλλά από την κούραση και την ταλαιπωρία δε μου έβγαινε τίποτα.
Η συγκεκριμένη εμπειρία θεωρείς ότι σου πρόσφερε κάτι;
Ναι, το ότι γνώρισα ανθρώπους από όλη την Ελλάδα. Και μου έκανε εντύπωση το πόση αλληλεγγύη είχαμε μεταξύ μας, απέναντι στη μάστιγα του διοικητή. Ήταν συγκλονιστικό γιατί εμένα με έπιαναν τενοντίτιδες στα χέρια μου, και φοβόμουνα μήπως δεν καταφέρω να ξαναπιάσω κιθάρα. Είχα, λοιπόν, τεράστια βοήθεια από τους φαντάρους, έβλεπαν ότι ζοριζόμουνα και η αλληλεγγύη τους ήταν συγκλονιστική. Ήταν ωραίο αυτό, το να βοηθάει ο ένας τον άλλο.
Advertisements